نیلوفر
از مرز خوابم می گذشتم ،
سایه تاریک یک نیلوفر
روی همه ی این ویرانه افتاده بود.
کدامین باد بی پروا
...دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟
در پس درهای شیشه ای رویاها ،
در مرداب بی ته آیینه ها
هر جا که من گوشه ای از خودم را مرده بودم
یک نیلوفر روییده بود
گویی او لحظه لحظه در تهی من می ریخت
ومن در صدای شکفتن او
لحظه لحظه خودم را می مردم
بام ایوان فرو میریزد
وساقه نیلوفر بر گرد همه ی ستون ها می پیچد .
کدامین باد بی پروا
دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد ؟
نیلوفر رویید ،
ساقه اش از ته خواب شفافم سر کشید.
من به رویا بودم
سیلاب بیداری رسید
چشمانم را در ویرانه خوابم گشودم :
نیلوفر به همه زندگی ام پیچیده بود .
در رگ هایش ، من بودم که می دویدم
هستی اش در من ریشه داشت ،
همه من بودم
کدامین باد بی پروا
دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟
سهراب سپهری